Wario Land: The Shake Dimension review

Wario? Wie is dat? Het kost even wat mentaal graafwerk, maar dan weet je vast wel wie hij is. Het is niet zo vreemd dat deze besnorde antiheld zo diep weggestopt is. Het laatste Wario Land avontuur stamt alweer uit 2001. Na zeven jaar maakt Wario de stap naar de Nintendo Wii. Nog steeds in 2D voor het bekende retrogevoel. Of pakt het ouderwets uit?

In Wario Land: The Shake Dimension wordt een verborgen wereld – The Shake Dimension – geteisterd door de Shake King. Wario wil zich niet inspannen om de wereld van de ondergang te redden. Dan hoort hij dat er veel schatten verspreid zijn over The Shake Dimension. Plotseling borrelt zijn heldhaftige aard op en besluit hij af te reizen naar deze vreemde dimensie. Het doel is om de bazen van de vijf werelden te verslaan. Pas dan krijgt Wario toegang tot het hol van de Shake King.

Het eerste wat opvalt aan Wario Land: The Shake Dimension zijn de graphics. Nintendo heeft ervoor gekozen om een tweedimensionale wereld te bouwen. Dit pakt fantastisch uit! De acties zijn zeer overzichtelijk. Als Wario van een platform valt, dan ligt dat niet aan hem, maar aan je eigen onkunde. Daarnaast is het grafische stijltje heerlijk. Nog nooit zag een 2D-platformspel van Nintendo er zo mooi uit. Neem bijvoorbeeld de Unibucket: een voertuig dat over rails rolt. Als de Unibucket in beweging is, draait zelfs het moertje van het wiel rond! Een klein detail, maar het ontgaat de gamer zeker niet. Door al die details leeft The Shake Dimension. Wanneer je speelt, ben je niet meer jezelf. Je bent Wario.

Vaak struikelen 2D-platformspellen over een grote drempel: diepgang. Een driedimensionele wereld leent zich ideaal om ontdekt te worden, maar tweedimensionele werelden blijven vaak oppervlakkig. Je beweegt je niet voor niets op een plat vlak. Op dit punt gingen recente spellen als Super Princess Peach en Super Paper Mario de mist in. Wario Land niet. De werelden zijn niet enorm groot, maar kennen wel veel verschillende (geheime) gangen. Ook moet je bepaalde acties combineren om bij schatkamers te arriveren. Een voorbeeld: sla een vliegende vijand bewusteloos, til deze op en gooi hem naar een blok boven in beeld. Dit blok ontketent een waterval, die de omringende omgeving blank zet. Via het hogere waterpeil kun je een hoger gelegen kamer bereiken, waarop een schatkist staat. Geen The Legend Of Zelda-niveau, maar voor een platformspel niet onaardig.

The Shake Dimension bestaat uit vijf werelden. Iedere wereld heeft vier of vijf levels en een baas. Geen vetpot, maar wees niet bang. Er is namelijk genoeg te doen. Naast levels voltooien en drie schatten vinden, is er nog een grotere uitdaging: missies. Voor iedere missie moet je speciaal terugkomen naar een level. De missie ‘verzamel 30.000 munten’ is namelijk niet te halen als je ook voor de snelste tijd gaat. Overigens is het niet erg om een level nog een keer te spelen. Je beleeft zoveel plezier aan het spelen, dat zelfs herhalingen een genot blijven.

Maar om even wat dieper in te gaan op de levels: wat is nu precies de bedoeling? Heel simpel. Je moet het einde van een level bereiken, waar je een gevangen Merfle aantreft. Na het bevrijden van de Merfle, gaat er een alarm af. Het doel is om binnen de tijd weer helemaal terug naar het begin te gaan. Duik in de startpoort, de klok stopt en het level is gehaald. Repetatief? Nee hoor. De sprint naar het thuishonk is namelijk veel leuker en spannender dan de ‘rustige’ eerste sessie. Als het alarm afgaat, weet je dat de tijd dringt. Vaak zijn er andere wegen terug dan de oorspronkelijke weg. Hierdoor voelt het niet als een simpele trackback. Dit was wel het geval in Wario Land 4. Wat dat betreft een hele verbetering.

Daarnaast mogen de makers van Wario Land zich gelukkig prijzen met de diversiteit aan voertuigen, moves en omgevingen. Ieder level introduceert iets nieuws: van de Unibucket tot de Subwarine, en van het vuurblok tot het bomblok. Dit moet ook wel. Na nog geen dertig levels zit het spel er al op. Hoe fantastisch de levels ook zijn, dertig mag gewoon niet! Twintig jaar geleden kon Nintendo er mee weg komen, maar tegenwoordig is een minimum van vijftig levels verplicht. Dit drukt een flinke negatieve stempel op het spel.

Er is natuurlijk maar één baas boven baas: Wario. Behalve in The Shake Dimension. Daar moet hij het opnemen tegen vijf bazen. Dit resulteert in de meest fantastische gevechten. Het fascinerende aan de knokpartijen is het feit dat Wario continu zijn tactiek moet veranderen om de bazen te verslaan. Als je een tactiek te weten komt, zet een baas je alweer op het verkeerde spoor door iets anders te doen. Het onvoorspelbare karakter maakt de gevechten moeilijker, maar niet extreem moeilijker. Wario is een taaie en houdt het iets langer vol dan zijn aartsrivaal Mario. Gelukkig maar.

Conclusie

Tjah, en dan kan ik uiteindelijk zeuren over het geringe aantal levels. Of over de kramp in mijn bovenarmen die ik krijg van het regelmatig schudden met de Wii-mote. Of misschien wel over het feit dat het beeld niet echt breedbeeld is. Maar dat doe ik niet. Ik heb simpelweg genoten van de speeltijd met Wario Land: The Shake Dimension. Alles is goed uitgebalanceerd, wat zorgt voor een onvergetelijke ervaring. Ik hoop niet dat we nog eens zeven jaar moeten wachten op een nieuw deel in de Wario Land-reeks. Dat zou zonde zijn. Wario Land: The Shake Dimension is het leukste 2D-platformspel in jaren. Een keurmerk om trots op te zijn.

8/10

Geplaatst in Reviews |