Mario Kart Wii review

Het lijkt wel alsof de fans bij iedere Mario Kart veeleisender worden. De nieuwste editie – Mario Kart Wii – blijkt geen uitzondering te zijn en kreeg de afgelopen maanden veel kritiek over zich heen. Lelijke graphics, slechte keuze van personages, te makkelijk voor professionele spelers en te brede banen. Maar klopt deze kritiek wel? Tijd om Mario Kart Wii zelf onder handen te nemen.

Eerlijk is eerlijk: je kunt het de fanboys niet kwalijk nemen. Enkele maanden terug was er nog nauwelijks wat bekend over het nieuwste deel in de reeks en plotseling was daar de releasedatum: 11 april 2008. Probeert Nintendo met Mario Kart Wii vlug wat geld binnen te halen? Het antwoord is een volmondig: nee!

Ondergronds en hoog in de lucht

Maple Treeway. Je moet er een keer geweest zijn. Spectaculair! Of Koopa Cape. Wie daar niet heeft geracet, heeft tot dan toe niet geleefd. En wat te denken van Bowser’s Castle en de Rainbow Road? Wie houdt er niet van bewegende kamers? Of van ontbrekende vangrails? Niemand! Het leveldesign van de nieuwe banen is spectaculair. Hoewel we het moeten doen met een paar saaie exemplaren, zitten er ook enkele goudmijntjes tussen.

De eerste parel is Toad’s Factory. Ik moet eerlijk toegeven: Toad heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Alleen vraag ik me wel af wat Toad nu precies produceert in zijn fabriek. Ik zie lopende banden, ik zie gigantische stampers en ik zie kratten voorbij komen, maar ik vind het geheel nogal raadselachtig. Het zou fantastisch zijn geweest als er ergens een sluiproute was, waarmee je erachter kwam wat er precies in die kratten wordt gestopt. Dat je bijvoorbeeld een opgesloten Birdo ziet, die verplicht eieren moet uitspuwen en die dan in kratten worden gelegd. Hmmm, ik dwaal weer af.

We gaan door met de Flower Cup. Niet zo heel veel opvallends hier. Mario Circuit is net zoals andere Mario Circuits: saai en voorspelbaar. Coconut’s Mall is wel grappig. Op het eind zie je Mii’s in auto’s rondrijden. Best ironisch als je door je eigen Mii wordt geblokkeerd. De hoogtepunten vinden we pas later in de Flower Cup: DK Snowboard Cross en Wario’s Gold Mine. DK Snowboard Cross lijkt wel een beetje op SSX. Mogelijkheden genoeg om stunts uit te voeren en te genieten van het winterse landschap.

Wario’s Gold Mine voelt als een achtbaan. Er is één verschil. In plaats van dat je vastgebonden in een karretje zit, moet je zelf met het Wii wheel aan de slag. Deze baan vind ik persoonlijk de moeilijkste van het hele spel. Moeilijker dan de Rainbow Road. Toch ziet het er allemaal prachtig uit. Eenmaal in de mijn vliegen vleermuizen frontaal tegen je kart op, waarna je moet uitkijken voor zwiepende mijnkarretjes. Door een tegenstander de schacht in worden geduwd is al erg, maar als dat gebeurt door een mijnkarretje voelt dat heel bitter.

Het wordt steeds beter en beter. De Star Cup bevat drie prachtige banen. Daisy Circuit is nogal een afknapper, maar daarna komen we bij Koopa Cape. In het begin lijkt het nogal een voorspelbare baan, maar dan val je plotseling naar beneden en kom je in een ondergronds gangenstelsel terecht. De hele atmosfeer verandert en het voelt alsof je daadwerkelijk daar bent. Zonder dit gangenstelsel was Koopa Cape de tweede afknapper van de Star Cup. Gelukkig is dat nu niet zo. Mijn persoonlijke favoriet is Maple Treeway. Mag ik een opsomming geven? Een kanon, racen op boomtakken, gigantische rupsen en hangbruggen. Ook ziet de baan er fenomenaal uit. Mario Kart op z’n best! Grumble Volcano – de laatste baan van de Star Cup – ademt een echte Super Mario sfeer. Het voelt alsof je rijdt in een echt level met pijpen, Goomba’s en lavastromen.

Dan komen we bij de laatste cup. Dry Dry Ruins is het eerste woestijnlevel dat ik echt kan waarderen. Normaal vind ik ze altijd aan de trage kant en saai, maar Dry Dry Ruins is goed te pruimen. Moonview Highway is chaotisch. Overal zie je auto’s en je moet goed uitkijken waar je rijdt. In Mushroom Kingdom zetten automobilisten geen knipperlicht aan als ze van rijstrook wisselen, dus laat dat een waarschuwing zijn. Bowser’s Castle is wederom de creme de la creme. In het begin rij je door een bewegende kamer! Hoe vaak kom je dat nu tegen in Mario Kart? De Rainbow Road is moeilijker dan ooit tevoren. Vergeet paddenstoelen, want je kunt beter geen power-ups gebruiken. Door de ontbrekende vangrails eindigt iedere versnelling in een fatale afloop. Of je moet veel oefenen.

Nog nooit heb ik mij zo vermaakt met de eerste zestien banen van Mario Kart. Daarnaast krijg je een gelijk aantal retrobanen cadeau van Nintendo. Yes! DK Mountain is terug! Andere leuke retrobanen: DK’s Jungle Parkway, Bowser’s Castle, Delfino Square en Peach Gardens.

Draadloos wiel

De bezorgdheid over de banen is weg. Gelukkig heeft Nintendo het goed aangepakt. Maar hoe zit het met de besturing? Vergeet de Gamecube-controller, vergeet de nunchuck: vanaf nu wordt het Wii wheel jouw instrument om de wegen van het Mushroom Kingdom onveilig te maken. De besturing voelt solide aan. Ik heb zo nu en dan moeite met het maken van scherpe bochten, maar dat ligt meer aan mijn eigen rijstijl. Het uitvoeren van de stunts gaat goed en het powersliden lukt aardig. Het is alleen even wennen. Punt. Speel een uurtje met het Wii wheel en het voelt al een stuk beter. Kies een baan met brede wegen om kennis te maken met de besturing. Zelf heb ik veel gehad aan Sherbet Land (N64). Na een paar uurtjes verlang je nooit meer naar de vorige controllers.

Hoe zit het verder met de besturing? Powersliden? Snaken? Lukt dat allemaal nog? Powersliden lukt zeker. Het is nu makkelijker dan bij de eerdere edities. Het enige wat je hoeft te doen is de ‘B’ ingedrukt houden en de bocht in te duiken. Voor een race krijg je een keuze voorgelegd: ‘Automatic’ of ‘Manual’. Ga altijd voor de laatste optie, want bij ‘Automatic’ krijg je geen miniboost na een powerslide. ‘Automatic’ is voor de beginnende beginners, die nog nooit een Mario Kart hebben gespeeld. Het feit dat jij dit nu leest bewijst dat jij wel enige voorkennis hebt, dus kies gewoon ‘Manual’.

Snaken lukt niet meer. Echt niet. Ik geef toe, ik was in de dagen van Mario Kart DS een actieve snaker. Alleen op een slechte dag gaf ik wel eens een eerste plaats uit handen, maar dat gebeurde zelden. Nu heb ik het veel moeilijker, maar toch versterkt het de gehele ervaring. Vooral online merk je dat iedereen aan elkaar gewaagd is. Mario Kart is weer echt fun. Ik laat wel een traantje voor de andere snakers. Kop op, jullie gaan dit ook leuk vinden.

Nederlander vs Duitser vs Japanner

Wil je optimaal genieten van Mario Kart Wii, dan moet je het wereldwijde web op. Het online-gedeelte van dit spel is fantastisch. Nintendo heeft dit keer aan alles gedacht. Wanneer je verbinding maakt met andere racers, dan word je in een groep geplaatst. Na de eerste race heb je twee opties: doorgaan of stoppen. Tijdens het racen zoekt het systeem automatisch naar nieuwe tegenstanders om het aantal deelnemers zo hoog mogelijk te houden. Je kunt dus – theoretisch gezien – tientallen malen achter elkaar blijven racen. Oude spelers vallen weg, maar er komen na iedere race nieuwe bij.

Even wat info over het racen zelf. Het aantal deelnemers ligt meestal tussen de zes en de twaalf. Je mag voor een race zelf een baan kiezen. Nadat alle deelnemers een baan hebben gekozen (of op de ‘Random’ toets hebben gedrukt) selecteert het spel er eentje uit. Dit gebeurt een beetje zoals het Rad van Fortuin. Het kan zijn dat elf van de twaalf mensen de Rainbow Road willen doen, maar dat het toch de keuze van de minderheid wordt. Het racen gaat snel en ik heb nog geen lag ervaren. Alles zit dus wel snor.

Na de race wordt gekeken of je in het goede linkerrijtje zit of in het minder goede rechterrijtje. Bovenin krijg je punten, onderin worden punten van je totaal afgetrokken. Je begint met 5000 punten en dat kan snel meer of minder worden. De meeste spelers schommelen tussen de 4700 en 6000 punten. Ben je heel goed, dan kun je al snel boven de 6000 komen. Toch val je enorm naar beneden als je een keer als laatste eindigt. Dit maakt het scoresysteem heel dynamisch.

Je kunt ook battlen. Je zit in het rode of blauwe team. Je weet totaal niet wie je teamgenoten zijn, omdat het online is, maar toch is deze modus aardig geslaagd. Wel zou het leuker zijn om ook alleen te kunnen battlen.

Conclusie

Uiteindelijk blijkt Mario Kart voor de Wii geniaal te zijn. Mooie graphics, goede banen, geweldige mogelijkheden en een lange gameplay. Dit is het spel dat je moet kopen als je de komende zomervakantie niet wilt vervelen. Natuurlijk kun je 600 euro besteden aan een vakantie in Spanje, maar ik besteed liever 50 euro aan Mario Kart. Ik zie het al voor me. Slaapkamerraam open, muziek aan en een lekker biertje naast mijn bed. Deze zomer wordt een hele mooie.

9,0/10

Geplaatst in Reviews |