Het verhaal kennen we ondertussen allemaal wel: Bowser ontvoert Princess Peach, en Mario krijgt de eervolle taak om haar te redden. Al sinds Super Mario Bros. 1 is de verhaallijn onveranderd. De invulling verandert wel continu. In de eerste delen was springwerk voldoende om Bowser te verslaan, maar in Super Mario Galaxy 2 moet je graven, in steen veranderen en wolken produceren. Tijden zijn veranderd.
(meer…)
In 1991 verscheen het laatste 2D platformavontuur met Mario in de hoofdrol. Nu – achttien jaar later – probeert Mario het trucje nogmaals op de Nintendo Wii. Tussen de twee platformers is er veel gebeurd: prinses Diana overleed, Flippo’s werden een grote rage en de World Trade Center-gebouwen stortten in. Is New Super Mario Bros. Wii wel van deze tijd? Of is het spel hopeloos verouderd?
In New Super Mario Bros. Wii wordt Princess Peach ontvoerd. Niet door Bowser, maar door de Koopalings en Bowser Jr.! Mario, Luigi en twee Toads gaan achter de Koopalings aan. Om Princess Peach te bevrijden uit de handen van de Koopa Troop reizen Mario en zijn vrienden door acht werelden. Iedere wereld heeft een eigen thema en wordt bewaakt door één van Bowsers kinderen. Zo is de eerste wereld een graswereld, de tweede wereld een woestijnwereld en de derde een ijswereld. In iedere wereld zitten meerdere levels, een fort, een eindkasteel en Mushroom huisjes. Ook warpkanonnen (Warp Cannons) en spookhuizen (Ghost Houses) zijn van de partij!
In ieder level moet Mario simpelweg de finish halen. Het wordt hem wel lastig gemaakt. Zo moet Mario vijanden verslaan, over ravijnen springen en op platformen blijven staan. De verschillende platformelementen komen bekend voor. Ze zaten eerder in spellen als Super Mario Bros. 3 en Super Mario World. Toch zitten er genoeg nieuwe verrassingen in het spel die zorgen voor een aangename spelervaring. In het begin is het makkelijk om levels uit te halen, maar na wereld 6 wordt het een stuk moeilijker. Mario Bros.-veteranen zullen geen problemen tegenkomen in het spel. De nieuwe Mariofans moeten waarschijnlijk wel wennen aan de hoge moeilijkheidsgraad van een 2D Mariospel. Zelf ben ik opgegroeid met 2D Mario-spellen. Daarom was New Super Mario Bros. Wii een makkie om doorheen te spelen. Ik had veel meer moeite met Super Mario Galaxy en Super Mario Sunshine, terwijl dat spel door anderen als ‘makkelijk’ werd bestempeld.
De gameplay is vrij goed. Toch merkte ik dat ik moest wennen aan de besturing. Mario beweegt iets vloeiender en realistischer in New Super Mario Bros. Wii, dan in eerdere 2D platformspellen. Exact een sprong timen is lastiger door de iets zwaardere besturing. Een ander voorbeeld: regelmatig kom je in het spel Piranha Plants tegen die vuurballen spuwen. Soms dacht ik dat ik makkelijk kon blijven staan om een vuurbal te ontwijken, maar dan wist een vuurbal mij toch nog te raken. Erg frustrerend. Dit komt vooral omdat er geen scherpe afgebakende lijnen zijn, zoals in bijvoorbeeld Super Mario Bros. 3. In dat spel heeft Mario een duidelijke zwarte lijn rondom zich. In New Super Mario Bros. Wii is Mario geen simpele sprite, maar een complex 3D-personage bestaande uit polygonen. Vreemd genoeg heeft dit toch effect op de gameplay.
Voor de rest is New Super Mario Bros. Wii een verademing om te spelen. Ieder level is een nieuw avontuur en elk gevecht met een Koopaling is de moeite waard. Toch wordt het spel pas echt leuk als je het met z’n vieren speelt. Nou ja, leuk… Zelf heb ik het spel verschillende malen met vrienden gespeeld. Dit was aan de ene kant een hele fijne ervaring, maar aan de andere kant een frustrerend gedoe. Dit kwam vooral omdat mijn vrienden qua niveau erg verschillen. Zij hebben nooit een Mario-spelletje gespeeld. Terwijl zij vele keren hun leven verloren in de verschillende levels, bleef ik als enige overeind. Op een gegeven moment hadden mijn drie vrienden er geen zin meer in, terwijl ik het net leuk begon te vinden. Speel de multiplayermodus dus vooral met mensen die ongeveer even goed zijn. Houd er ook rekening mee dat een level in de multiplayermodus veel moeilijker is dan wanneer je alleen speelt.
Grafisch ziet het spel er goed uit. Alle vijanden uit het Mushroom Kingdom zijn herkenbaar. De omgevingen zijn typisch Mario, maar gelukkig wel volwassen genoeg om jonge en oude gamers aan te spreken. Een nadeel is dat sommige objecten soms moeilijk te identificeren zijn door een te drukke of te lichte achtergrond. Zo zag ik de eerste ijspegels niet vallen in het bewuste ijslevel in wereld 3. Door de ijsblauwe achtergrond van het level – en de dito kleur voor de ijspegel – moest ik drie keer knipperen, voordat het kwartje viel waar Mario was gebleven.
Qua geluid heeft het spel veel weg van New Super Mario Bros. DS. In de deuntjes zitten veel uitroepen (‘waah waah’), net zoals in het spelletje voor de Nintendo DS. Wel is het leuk dat vijanden als Goomba en Koopa Troopa in de lucht springen, stil staan of in de camera kijken als de achtergrondmuziek gaat ‘waah waah’-en. Erg leuk gedaan! Het is wel jammer dat de deuntjes niet zo episch zijn als in Super Mario Galaxy, maar dat zou ook niet echt bij het spel passen. Uiteindelijk heeft het team van Miyamoto een goede keus gemaakt door voor laagdrempelige en simpele melodietjes te gaan, in plaats van complexe orchestrale muziek. Het zorgt namelijk ook voor een betere scheiding tussen Mario in 2D en Mario in 3D.
Uiteindelijk blijft er een heel mooi Mario-spelletje over. Natuurlijk mis ik online multiplay en hadden er best wel wat meer levels in het spel gestopt mogen worden. Of een leveleditor bijvoorbeeld. Maar goed, dat is iets voor toekomstige Mario-spellen. New Super Mario Bros. Wii is gewoon een topproduct geworden met veel actie, avontuur en hoop lol: alleen of met je vrienden. Dit is hét spel dat je moet halen voor in de kerstvakantie.
8,5/10
Twee jaar na de Olympische Spelen doen Mario en zijn vrienden nu mee aan de Olympische Winterspelen. Kan Mario zich beter blijven richten op het karten, of heeft hij echt talent op de skipiste? (meer…)
Uitgekeken op Wii Sports? Gelukkig kun je nu eindelijk tennissen met personages uit het Mushroom Kingdom. Bowser, Yoshi of Waluigi: ieder personage probeert er wat van te maken op de tennisbaan. Soms mislukken de carrières. Dit ligt niet altijd aan de personages, ook niet aan jou. Wel aan de besturing.
New Play Control! Mario Power Tennis is een remake van Mario Power Tennis uit 2005. Toen verscheen het spel voor de Nintendo GameCube, nu is de klassieker opnieuw uitgebracht voor de Nintendo Wii. In die vier jaar is veel veranderd. In 2005 viel Nintendo keihard naar beneden. De GameCube was keihard geflopt. Daarnaast werd de Nintendo DS gelanceerd. Critici waren zeer sceptisch over deze nieuwe handheld van Nintendo. Er verschenen zelfs geruchten dat Nintendo zou gaan fuseren met Microsoft.
Nu in 2009 ziet de wereld er anders uit. Nintendo klautert weer omhoog. Momenteel zijn zowel Sony als Microsoft uit het zicht verdwenen. De Nintendo Wii is een groot succes. In Europa, Amerika en ook in Japan. Tjah, en wat krijg je als je succesvol bent? Juist, je wordt een beetje lui.
Liever lui dan moe
Veel jonge gezinnen met een Nintendo Wii hebben nooit een GameCube gehad. Erg jammer, vindt Nintendo. Het spelaanbod voor de GameCube is namelijk op veel fronten beter dan het huidige aanbod voor de Wii. Mario Kart: Double Dash!! is beter dan Mario Kart Wii, Super Smash Bros. Melee overtreft Super Smash Bros. Brawl en The Wind Waker voelt meer als een echt avontuur dan Twilight Princess. Enige uitzondering is Super Mario Galaxy. Die is kwalitatief hoogstaander dan Super Mario Sunshine.
Maar goed, we dwalen af. Zoals gezegd wil Nintendo graag dat al die mooie spellen uit het verleden gespeeld worden in het heden. Het resultaat is de New Play Control!-reeks. Oude spellen worden in een nieuw jasje gestoken en opnieuw uitgebracht. Pikmin verscheen een maand geleden; nu is het de beurt aan Mario Power Tennis.
Weinig nieuws onder de zon
Voor een remake is New Play Control! Mario Power Tennis niet zo heel erg vernieuwend. De mogelijkheden en de graphics zijn nauwelijks veranderd. Oh ja, vergeet niet om het geluid uit te zetten. Nintendo vond het namelijk nodig om de stemmen van de personages nog scheller, hoger en irritanter te maken. Durf je het toch aan om met geluid aan te spelen, negeer dan Peach en Daisy. Zij zijn het meest irritant!
De grootste vernieuwing is natuurlijk de besturing. Vroeger speelde je met het oude vertrouwde pookje, nu met de controller. Helaas valt het allemaal een beetje tegen. De controller reageert beter dan in Wii Sports, maar om nu te zeggen dat het fantastisch is? Nee. In de handleiding staan allemaal lobjes en smashes die je kunt doen, maar in de praktijk lukt het je alleen om de bal te raken. De controller is niet nauwkeurig genoeg om uit te groeien tot een prof. Daarvoor is toch echt een pookje nodig. Wel kun je een lekker potje tennissen tegen je vrienden. Het is simpel.
Nintendo had beter kunnen wachten op de nieuwe Wii MotionPlus die in juni uitkomt. Dan zou de Wii Mote pas echt als een tennisracket aanvoelen. Nu moeten we het doen met de onscherpheid die de normale Wii Mote met zich meebrengt. Jammer. Daarnaast mist een onlinemodus. Deze modus zat niet in de originele versie van Mario Power Tennis, maar het zou leuk zijn als Nintendo ervoor koos om deze te integreren in New Play Control! Mario Power Tennis. Het is toch super om een balletje te slaan tegen mensen uit verschillende landen? Gelukkig is het wel mogelijk om tegen andere mensen te spelen, maar dan moeten die mensen op hetzelfde bankstel als jij zitten. Tjah, dat gaat ooit een keer vervelen.
Conclusie
New Play Control! Mario Power Tennis is een beetje suf voor de single player. Heb je een paar vrienden, dan is het best een aardig spel. De besturing had veel beter gekund. Aangezien het de grootste vernieuwing is van het spel, is het schandalig hoe gemakkelijk Nintendo dit toepast. Tijdens het gamen mis je de gouwe ouwe GameCube-controller. En dan doe je als bedrijf iets niet goed. Nog nooit Mario Power Tennis gespeeld? Dan heb je voor 29,95 euro een aardig spelletje erbij. Heb je Mario Power Tennis al voor de Nintendo GameCube? Houd die drie tientjes dan in je zak!
5,5/10
Wario? Wie is dat? Het kost even wat mentaal graafwerk, maar dan weet je vast wel wie hij is. Het is niet zo vreemd dat deze besnorde antiheld zo diep weggestopt is. Het laatste Wario Land avontuur stamt alweer uit 2001. Na zeven jaar maakt Wario de stap naar de Nintendo Wii. Nog steeds in 2D voor het bekende retrogevoel. Of pakt het ouderwets uit?
In Wario Land: The Shake Dimension wordt een verborgen wereld – The Shake Dimension – geteisterd door de Shake King. Wario wil zich niet inspannen om de wereld van de ondergang te redden. Dan hoort hij dat er veel schatten verspreid zijn over The Shake Dimension. Plotseling borrelt zijn heldhaftige aard op en besluit hij af te reizen naar deze vreemde dimensie. Het doel is om de bazen van de vijf werelden te verslaan. Pas dan krijgt Wario toegang tot het hol van de Shake King.
Het eerste wat opvalt aan Wario Land: The Shake Dimension zijn de graphics. Nintendo heeft ervoor gekozen om een tweedimensionale wereld te bouwen. Dit pakt fantastisch uit! De acties zijn zeer overzichtelijk. Als Wario van een platform valt, dan ligt dat niet aan hem, maar aan je eigen onkunde. Daarnaast is het grafische stijltje heerlijk. Nog nooit zag een 2D-platformspel van Nintendo er zo mooi uit. Neem bijvoorbeeld de Unibucket: een voertuig dat over rails rolt. Als de Unibucket in beweging is, draait zelfs het moertje van het wiel rond! Een klein detail, maar het ontgaat de gamer zeker niet. Door al die details leeft The Shake Dimension. Wanneer je speelt, ben je niet meer jezelf. Je bent Wario.
Vaak struikelen 2D-platformspellen over een grote drempel: diepgang. Een driedimensionele wereld leent zich ideaal om ontdekt te worden, maar tweedimensionele werelden blijven vaak oppervlakkig. Je beweegt je niet voor niets op een plat vlak. Op dit punt gingen recente spellen als Super Princess Peach en Super Paper Mario de mist in. Wario Land niet. De werelden zijn niet enorm groot, maar kennen wel veel verschillende (geheime) gangen. Ook moet je bepaalde acties combineren om bij schatkamers te arriveren. Een voorbeeld: sla een vliegende vijand bewusteloos, til deze op en gooi hem naar een blok boven in beeld. Dit blok ontketent een waterval, die de omringende omgeving blank zet. Via het hogere waterpeil kun je een hoger gelegen kamer bereiken, waarop een schatkist staat. Geen The Legend Of Zelda-niveau, maar voor een platformspel niet onaardig.
The Shake Dimension bestaat uit vijf werelden. Iedere wereld heeft vier of vijf levels en een baas. Geen vetpot, maar wees niet bang. Er is namelijk genoeg te doen. Naast levels voltooien en drie schatten vinden, is er nog een grotere uitdaging: missies. Voor iedere missie moet je speciaal terugkomen naar een level. De missie ‘verzamel 30.000 munten’ is namelijk niet te halen als je ook voor de snelste tijd gaat. Overigens is het niet erg om een level nog een keer te spelen. Je beleeft zoveel plezier aan het spelen, dat zelfs herhalingen een genot blijven.
Maar om even wat dieper in te gaan op de levels: wat is nu precies de bedoeling? Heel simpel. Je moet het einde van een level bereiken, waar je een gevangen Merfle aantreft. Na het bevrijden van de Merfle, gaat er een alarm af. Het doel is om binnen de tijd weer helemaal terug naar het begin te gaan. Duik in de startpoort, de klok stopt en het level is gehaald. Repetatief? Nee hoor. De sprint naar het thuishonk is namelijk veel leuker en spannender dan de ‘rustige’ eerste sessie. Als het alarm afgaat, weet je dat de tijd dringt. Vaak zijn er andere wegen terug dan de oorspronkelijke weg. Hierdoor voelt het niet als een simpele trackback. Dit was wel het geval in Wario Land 4. Wat dat betreft een hele verbetering.
Daarnaast mogen de makers van Wario Land zich gelukkig prijzen met de diversiteit aan voertuigen, moves en omgevingen. Ieder level introduceert iets nieuws: van de Unibucket tot de Subwarine, en van het vuurblok tot het bomblok. Dit moet ook wel. Na nog geen dertig levels zit het spel er al op. Hoe fantastisch de levels ook zijn, dertig mag gewoon niet! Twintig jaar geleden kon Nintendo er mee weg komen, maar tegenwoordig is een minimum van vijftig levels verplicht. Dit drukt een flinke negatieve stempel op het spel.
Er is natuurlijk maar één baas boven baas: Wario. Behalve in The Shake Dimension. Daar moet hij het opnemen tegen vijf bazen. Dit resulteert in de meest fantastische gevechten. Het fascinerende aan de knokpartijen is het feit dat Wario continu zijn tactiek moet veranderen om de bazen te verslaan. Als je een tactiek te weten komt, zet een baas je alweer op het verkeerde spoor door iets anders te doen. Het onvoorspelbare karakter maakt de gevechten moeilijker, maar niet extreem moeilijker. Wario is een taaie en houdt het iets langer vol dan zijn aartsrivaal Mario. Gelukkig maar.
Conclusie
Tjah, en dan kan ik uiteindelijk zeuren over het geringe aantal levels. Of over de kramp in mijn bovenarmen die ik krijg van het regelmatig schudden met de Wii-mote. Of misschien wel over het feit dat het beeld niet echt breedbeeld is. Maar dat doe ik niet. Ik heb simpelweg genoten van de speeltijd met Wario Land: The Shake Dimension. Alles is goed uitgebalanceerd, wat zorgt voor een onvergetelijke ervaring. Ik hoop niet dat we nog eens zeven jaar moeten wachten op een nieuw deel in de Wario Land-reeks. Dat zou zonde zijn. Wario Land: The Shake Dimension is het leukste 2D-platformspel in jaren. Een keurmerk om trots op te zijn.
8/10
Yoshi Touch & Go is een spel voor de Nintendo DS uit 2005. Het is de bedoeling om Yoshi en Baby Mario veilig door een speellevel te loodsen. Yoshi beschermt Baby Mario door eieren af te vuren, vijanden in bellen te vangen en door bruggen en muren te bouwen. Dit doen spelers door de stylus van de Nintendo DS te gebruiken.
Yoshi Touch & Go bestaat uit twee delen. Het eerste deel speelt zich in de lucht af, het tweede deel op de grond. In de lucht vallen Yoshi en Baby Mario naar onderen en moeten ze munten zien te pakken. Spelers kunnen het duo met de stylus sturen. Het duo heeft drie ballonnen. Wanneer ze geraakt worden, gaat er één ballon kapot. Wanneer ze alle drie kapot zijn, vallen ze keihard naar beneden.
Eenmaal op de grond moeten Yoshi en Baby Mario nog een stukje lopen. Op de grond zijn er natuurlijk opnieuw vijanden, die spelers met de stylus kunnen verslaan. Ook zijn er meerdere tactieken om Yoshi en Baby Mario in veiligheid te stellen.
Yoshi Touch & Go zou oorspronkelijk op de GameCube verschijnen. Toen de Nintendo DS werd aangekondigd, maakte het ontwikkelingsteam een demo om te kijken of Yoshi Touch & Go beter bij de DS zou passen. Veel journalisten speelden de demo onder de naam ‘Balloon Trip’ tijdens de E3 van 2004. De reviews bleken zo positief uit te vallen, dat het ontwikkelingsteam Yoshi Touch & Go doorschoven naar de Nintendo DS.
Het spel werd niet echt positief ontvangen. Dit kwam vooral door het feit dat er maar één level is, met enkele variaties. Het is niet zoals bij andere Mario-spellen dat er tientallen tot honderden levels zijn. Nee, je doorloopt één level, die er af en toe iets anders uitziet. Leuk als je een fan bent van de snelste tijd halen, of de meeste punten scoren, maar niet als je op zoek bent naar een uitgebreid platformspel. Jammer, maar Yoshi Touch & Go voelt aan als een demo. Hier had Nintendo meer mee kunnen doen.
Beoordeel dit spel
Heb jij dit spel gespeeld? Beoordeel het dan! Wij hebben vijf verschillende categorieën, waarvoor jij een cijfer kunt geven. Graphics: ziet het spel er mooi uit? Gameplay: is het spel leuk om te spelen? Muziek: past de muziek goed bij het spel? Vernieuwend: is het spel vernieuwend of vreselijk ouderwets? Houdbaarheid: blijft het spel na een tijdje nog steeds leuk om te spelen? Klik daarna op ‘Submit’ en je cijfer wordt toegevoegd.
[starratingmulti id="2"]
De zomer van 2002 was een prachtige zomer. De GameCube lag slechts enkele maanden in de winkel met de eerste leuke spellen. Toch was er maar één spel dat constant de paarse kubus bezette: Super Smash Bros. Melee. De opvolger van het fantastische Super Smash Bros. uit 1999. Nu komt Nintendo met het nieuwste deel in de reeks: Brawl. Een episch avontuur met eindelijk een optie om online te gaan.
Het lijkt wel alsof de fans bij iedere Mario Kart veeleisender worden. De nieuwste editie – Mario Kart Wii – blijkt geen uitzondering te zijn en kreeg de afgelopen maanden veel kritiek over zich heen. Lelijke graphics, slechte keuze van personages, te makkelijk voor professionele spelers en te brede banen. Maar klopt deze kritiek wel? Tijd om Mario Kart Wii zelf onder handen te nemen.
